Αν κάποιος περιγράψει τις τάσεις των ’80s, σίγουρα δε θα παραλείψει να αναφερθεί στον χορό Lambada και στα παραλειπόμενά του. Οι κοντές κυκλικές φούστες που άνοιγαν σε κάθε κίνηση, τα χέρια των παρτενέρ που αγκάλιαζαν κάθε πτυχή του κορμιού και ο ήχος των κυμάτων συνέθεταν ένα αισθησιακό στιλ που θύμιζε παραλίες της Νότιας Αμερικής. Κι όχι άδικα αφού ο Lambada «γεννήθηκε» εκεί.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, στη Βραζιλία επικρατούσε φρενίτιδα εθνικών χορών και κάθε χρόνο ένας από αυτούς γινόταν trend. Ο Lambada ξεκίνησε από το Porto Seguro το 1981 με τη μορφή που τον γνωρίζουμε σήμερα. Οι ρίζες του όμως εντοπίζονται σχεδόν έναν αιώνα νωρίτερα. Ο χορός αυτός είναι ένα μείγμα από carimbó, meringue, samba και maxixe. Περισσότερο θυμίζει τον carimbo, έναν χορό με ρίζες στο Περού, στη Βολιβία και στις Άνδεις που χόρευαν οι γυναίκες με μακριές κλος κυκλικές φούστες και περιλάμβανε πολλές στροφές και έντονη κίνηση των γοφών. Το όνομα Lambada στα πορτογαλικά δηλώνει την κίνηση που κάνει το καμτσίκι ή το μαστίγιο στον αέρα σε κυματοειδή μορφή. Κάπως έτσι είναι και οι κινήσεις των χορευτών. Αν και στις αρχές έγινε μόδα και περίμενε κανείς ότι ήρθε για να μείνει, έσβησε γρήγορα, για να φτάσει ένα συγκρότημα απ’ τη Γαλλία να τον επαναφέρει λίγο πριν μπούμε στα 90’s.
Το 1988, ένας Γάλλος παραγωγός, o Olivier Lorsac, θα επισκεφτεί το Porto Seguro και θα δει στο Καρναβάλι να χορεύουν Lambada. Γυρίζοντας στη Γαλλία θα φτιάξει το συγκρότημα Kaoma, με ισπανόφωνους μαύρους μουσικούς, που το 1989 θα βγάλει το single «Lambada», το οποίο θα πουλήσει πάνω από 5 εκατομμύρια singles. Τη μεγάλη επιτυχία του τραγουδιού θα ακολουθήσει το videoclip που ανέδειξε το χορευτικό ντουέτο του Chico και της Roberta. Μετά το videoclip, η μόδα του Lambada θα φτάσει στα ρούχα και ειδικά στις φούστες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το Hollywood θα μείνει αμέτοχο. Το 1990, στις κινηματογραφικές αίθουσες θα βγουν δύο ταινίες: το «Lambada» με τους J. Eddie Peck και Melora Hardin