Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που γεννιέται καθημερινά σε ανύποπτο χρόνο και μέρος. Μπορεί να τον συναντήσεις σε ένα μπαρ πίνοντας αμέριμνος το ποτό σου ή περιμένοντας το λεωφορείο για να πας στη δουλειά στις 7 το πρωί. Ακόμα και στο πεζοδρόμιο στρίβοντας στη γωνία για τον φούρνο της γειτονιάς.
Η ανάγκη μας για έρωτα, τον καθιστά περιζήτητο και αναγκαίο. Ωστόσο, πάντα καραδοκεί περιμένοντας την τέλεια ευκαιρία ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του, ο χωρισμός. Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, πρέπει να συμπεριλαμβάνουμε τον χωρισμό στα στάδια διαδικασίας του έρωτα. Ο χωρισμός, συνηθίζει να μιμείται τον έρωτα ως προς την εμφάνισή του. Θα τον δεις να περνάει έξω από την πόρτα σου και να περιμένει οποιοδήποτε δικαίωμα για να χτυπήσει το κουδούνι. Αιτία χωρισμού, μπορεί να είναι ένα μικρό ψέμα, μια ασυμφωνία χαρακτήρων, και φυσικά μια απιστία.
Τι γίνεται, όμως, όταν τα συναισθήματα που χαρίζει ο έρωτας έρχονται αντιμέτωπα με εκείνα που προσάπτει ένας χωρισμός; Πώς αντιδράς όταν η έντονη αγάπη που νιώθεις για τον άνθρωπό σου, επισκιάζεται από την προδοσία του; Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων υποστηρίζει πως δε θα συγχωρούσε ποτέ απιστία, ωστόσο η πράξη έρχεται να κατατροπώσει τη θεωρία όταν βρίσκεσαι σε αυτή τη δύσκολη θέση. «Δώσε μου μια ευκαιρία ακόμα», έχουμε ακούσει σε γνωστό τραγούδι. Και ποιος δεν έχει δώσει;
Ποιος πραγματικά, όμως, είναι ο λόγος που δίνουμε δεύτερη ευκαιρία; Κάποιος μπορεί πολύ εύστοχα να πει, πως η αγάπη δίνει την ευκαιρία αυτήν. Εύστοχη απάντηση, αλλά ως γνωστόν, εκεί που ξεκινάει ο έρωτας, σταματά η λογική. Αν δεν αξιοποίησε την πρώτη του ευκαιρία, γιατί να το κάνει με τη δεύτερη; Με αυτή την ερώτηση προς τον εαυτό σου ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσεις.
Όσο λογικό είναι να ζητάει μια ακόμη προσπάθεια ο «θύτης», άλλο τόσο παράλογο είναι το «θύμα» να τη δίνει. Θα σε παροτρύνω να σταθείς απέναντι από τον καθρέφτη σου και να κάνεις στον εαυτό σου μια απλή ερώτηση: Σε ποιον πραγματικά δίνεις αυτήν τη δεύτερη ευκαιρία; Ξέρεις πολύ καλά πως η εμπιστοσύνη είναι εύθραυστη. Πως το γυαλί αν ραγίσει δεν ξανακολλά. Ήρθε η στιγμή να το παραδεχτείς κι εσύ. Δεν έχει να κάνει με τον άλλον όλη αυτή η ιστορία, αλλά μ’ εσένα. Ναι, μ’ εσένα.
Αρνείσαι να αποδεχτείς την κατάσταση. Προσπαθείς να αποφύγεις τον προσωρινό πόνο και τη θλίψη που σου προκαλεί. Δε θέλεις να ζοριστείς. Προτιμάς να δώσεις μια ανώδυνη δεύτερη ευκαιρία, απ’ το περάσεις μια δίκαιη επώδυνη περίοδο.