Το έχει πει κι ένας μύθος. Για να φτάσεις στην Ιθάκη πρέπει να περάσεις από χίλια κύματα. Δε θα είχε νόημα διαφορετικά. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Σκέψου το, αν δε γνωρίσεις αυτό που σε ξενίζει, αυτό που σε φοβίζει κι αυτό που σε στενoχωρεί, συνεχώς και με κάθε τρόπο, πώς θα νιώσεις μετά ότι βρήκες την Ιθάκη σου, ότι γνώρισες αυτό που περίμενες τόσο καιρό; Πρέπει ν’ ανοίξεις πολλές πόρτες και να χτυπήσεις πολλά κουδούνια, ώστε να είσαι έτοιμος για τη στιγμή που ονειρεύεσαι.
Κι όσο πιο αργά έρθει η στιγμή σου, τόσο το καλύτερο. Γιατί υπάρχουν κι αυτοί που ζουν το «τέλειο» απ’ την αρχή, και μετά πέφτουν απ’ τα σύννεφα. Βήμα-βήμα να το πηγαίνεις. Μη βιάζεσαι. Να έρχεσαι κοντά με τον άλλον, να μαθαίνεις τις έγνοιες του και τα «κουσούρια» του, να έχεις υπομονή, να το ζεις στο έπακρο. Θυμήσου ότι δεν το κάνεις για κανέναν άλλο, παρά μόνο για σένα. Εσύ θα βγεις κερδισμένος. Θα μάθεις τι ψάχνεις και τι όχι, θα μάθεις τι θες και τι απεχθάνεσαι. Ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο σου.
Δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος να βρεις τον προορισμό σου, παρά μόνο μέσα απ’ το ταξίδι σου. Φρόντισε να περάσεις από πάθη. Να δεις την «άλλη» πλευρά, αυτή που τόσο καιρό αποφεύγεις μανιωδώς. Οι «ακατάλληλοι» που θα γνωρίσεις είναι αυτοί που θα ευχαριστείς στο τέλος του ταξιδιού σου. Ξέρεις, όταν φτάσεις στην Ιθάκη σου. Αυτοί είναι που θα σε διαμορφώσουν. Και την ώρα του απολογισμού σου θα τους αγαπήσεις λίγο παραπάνω. Γιατί σου έδειξαν το δρόμο.
Δεν υπάρχει «καλό» και «κακό». Δεν υφίστανται αυτές οι έννοιες. Εσύ χρωματίζεις το καθετί που βλέπεις και ζεις. Κι αν όλοι όσοι ήρθαν κι έφυγαν –επειδή απλώς δε σου έκαναν και δεν τους έκανες–, κατηγοριοποιούνται στο μυαλό σου ως το «μακριά κι αγαπημένοι», το «πόσο μετάνιωσα» και το «κακό» εν γένει, να θυμάσαι ότι τους χρωστάς πολλά. Ναι, ήταν περαστικοί, δε θα μπορούσαν, άλλωστε, να είναι τίποτα παραπάνω. Όμως αυτό που είσαι εσύ σήμερα, είναι και δική τους προσπά