Όταν γράφουμε ένα άρθρο βάζουμε την ψυχή μας και πολλές αλήθειες. Από ‘κείνες που μπορεί να κάνουν κάποιον να χαμογελάσει, να τον εκνευρίσει ή να του περάσει αδιάφορο. Σήμερα θα μιλήσουμε για απιστία. Ξέρετε εκείνη τη «γάγγραινά» των σχέσεων που στο όνομά της βγάζουμε εξανθήματα σε όλο μας το σώμα κι αν την έχουμε ζήσει, τότε έμειναν ανεξίτηλα τα σημάδια της. Πιστεύω πως οι περισσότεροι από μας έχουμε φάει ένα κέρατο κάποια στιγμή στη ζωή μας. Και δεν ήταν κομμάτι από το χριστουγεννιάτικο τάρανδο, αλλά από τους συντρόφους μας.
Τι γίνεται όμως όταν ο έρωτας της ζωής σου, το αίσθημά σου, ο άνθρωπος που είχες επενδύσει πάνω του σε απατά με κάποιον που γνωρίζεις; Με το καλύτερο φιλαράκι σου; Τι γίνεται όταν δε χρειάζεται να πας μακριά για να την ανακαλύψεις, όταν έχεις την απιστία δίπλα σου; Όταν καταλάβεις πως έχοεις να κάνεις με μια διπλή προδοσία; Δυο πράξεις σε ένα έργο από δύο διαφορετικούς ανθρώπους της ζωής σου που με τον καθένα τους σέ δένει μια ιστορία. Πόσες απώλειες να μετρήσεις και πόση επεξεργασία να χωρέσει στο μυαλό σου για να το διαχειριστείς;
Η απιστία είναι ένα είδος απάτης. Κάποιοι εξαπατούν τα συναισθήματα εκείνου που τούς εμπιστεύθηκε. Κι αν είμαστε εμείς στη θέση αυτή, δεν υπάρχουν λέξεις που απαλύνουν αυτό που νιώθουμε. Είναι η βιαιότητα της προδοσίας που πονάει περισσότερο. Είναι η «κατάρα» για την αγάπη που προσφέραμε. Αλλά με τους δικούς μας φίλους; Όχι μόνο έχουμε βιώσει το κέρατο, αλλά έχουν αφήσει κι ένα κομμάτι τους στους φίλους μας. Δε θα αναλύσουμε τα σημ