Γράφει η Σίρλεϋ Βάλενταιν.
Κακοποίηση δεν είναι μόνο ό,τι εξόφθαλμα φαίνεται ως τέτοια. Είναι και η ψυχολογική βία, η υποτίμηση, η αγωνία μιας έκρηξης θυμού, το σφιγμένο στομάχι κάθε που ακούς κλειδιά στην πόρτα, το άγχος να μην ακούγεται κιχ ούτε απ’ τα παιδιά σου όταν θέλει να κοιμηθεί, το να ψάχνεις τις σωστές λέξεις για να μιλήσεις γιατί οι λάθος μπορεί να τον εκνευρίσουν, το να πρέπει να υπακούς στους κανόνες του για τα πάντα. Από το ημερήσιο πρόγραμμα της οικογένειας (τι ώρα τρώμε ή κοιμόμαστε), μέχρι το αν και πότε μπορείς ή επιτρέπεται να μιλήσεις στο τηλέφωνο με τη μάνα σου ή με μια φίλη σου. Το να σού θέτει το δίλημμα να σταματήσεις να δουλεύεις για να δεχτεί να κάνετε παιδί.
Το ψέμα, επίσης. Η πλασματική πραγματικότητα που σού στερεί το δικαίωμα της επιλογής. Η συναισθηματική εκμετάλλευση. Η αλαζονεία κάποιου που θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να εισβάλει στη ζωή σου, να εντοπίσει τις ανάγκες σου, να βρει τι χρειάζεσαι και να σού πουλήσει παραμύθι για να σε χειρίζεται με άνεση κατά τις ορέξεις του. Ένας ευυπόληπτος κύριος κατά τα λοιπά, άμεμπτος οικογενειάρχης, πρότυπο πατέρα και συζύγου που όμως στην πράξη είναι ένας στυγνός και συνειδητός κακοποιητής και μάλιστα με δύο τουλάχιστον θύματα.
Σκεφτείτε μια γυναίκα κοντά στα 50, που βρέθηκε μόνη μετά το τέλος ενός κακοποιητικού γάμου, που έζησε με τον χειριστικό της σύζυγο 20 χρόνια και βίωσε τόσα κι άλλα τόσα. Σκεφτείτε αυτή τη γυναίκα να μένει μόνη γιατί ο σύζυγος πέθανε και την άφησε με δύο παιδιά στην εφηβεία. Ελεύθερη πια από την καταπίεσή του, αλλά συνάμα ανήμπορη να διαχειριστεί την ελευθερία της και ταυτόχρονα συναισθηματικά γυμνή κι απείρως μόνη αφού δεν της επέτρεπε κοινωνικές σχέσεις, φίλους, δραστηριότητες μη ελεγχόμενες από αυτόν.
Αυτήν λοιπόν τη γυναίκα, την τόσο ευάλωτη και άπειρη, την εντοπίζει ένας νέος θύτης. Τής εμφανίζεται από το πουθενά στο χάος του διαδικτύου και της ανωνυμίας του και τής πουλάει το παρακάτω παραμύθι: Τον λένε Χ, είναι χωρισμένος, μοιράζει το χρόνο του σε Ελλάδα κι εξωτερικό λόγω δουλειάς, κατάγεται από ιδιαιτέρως εύπορη οικογένεια που αποτελείται από δικαστικούς, καθηγητές πανεπιστημίου κι ανώτατους στρατιωτικούς, υπήρξε επαγγελματίας αθλητής του πόλο, έχει μεταπτυχιακό από το Harvard, έχει πελάτες ως δικηγόρος, μεγιστάνες του διεθνούς πλούτου. Είναι ευγενής, συνεπής στην επικοινωνία, δείχνει τεράστιο ενδιαφέρον γι’ αυτήν, την καθημερινότητά της, τους προβληματισμούς της, τα παιδιά της. Άλλωστε είναι κι ο ίδιος πατέρας και κατανοεί.
Περιγράφει τη δική του καθημερινότητα με συνταρακτικές λεπτομέρειες· πότε μπήκε, πότε βγήκε, πότε έφαγε, πότε πήγε πισίνα για προπόνηση, τι είπε με τα παιδιά του, ή με την πρώην σύζυγο, με την οποία οι σχέσεις του είναι άριστες και η οποία τον θέλει ακόμη και θα επιθυμούσε επανασύνδεση παρ’ όλο το διαζύγιο. Λέει, λέει και τι δε λέει. Αλλά από μακριά. Μέσω viber και σπανίως μέσω τηλεφώνου γιατί έχει πάντα πολλή δουλειά. Κι όταν τύχει να καλέσει στο τηλέφωνο το θύμα, θα το κάνει μετά από συνεννόηση και πάντα μέσω viber. Η τηλεφωνική συνομιλία από κανονική γραμμή γίνεται μόνο με απόκρυψη. Οι δε συναντήσεις τους ανά