Όλη μας η ζωή χαμόγελα, αστεία, κλάματα σε ώμους, σπρωξίματα παιχνιδιάρικα και μη κι η φωνή στο μυαλό να τείνει να παίρνει άλλου τη χροιά. Ο κολλητός, η κολλητή, εκείνο το άτομο που ήμασταν αχώριστοι από παιδιά ή συναντηθήκαμε πριν λίγα χρόνια κι είμαστε ακριβώς σαν να μεγαλώσαμε παρέα. Τα γόνατα σκίζονταν μαζί, οι κόμποι στο στομάχι εμφανίζονταν ταυτόχρονα και θα μπορούσαμε να κάνουμε σχεδόν τα πάντα ο ένας για τον άλλον, χωρίς δισταγμό. Γιατί το τελευταίο που θέλουμε είναι να πληγωθεί ο άλλος.
Μπορεί μία τέτοια σχέση, μία επαφή που χαρακτηρίζεται ως φιλία με κεφαλαία γράμματα και την πλήρη έννοια του ορισμού να κομπιάσει και να πνιγεί από τρίτο πρόσωπο; Από το να πέσεις στον έρωτα του πνευματικού άλλου σου μισού; Είναι δυνατό αυτό ή τότε θα μιλάμε για κάτι τελείως διαφορετικό;
Είτε μιλάμε για την «αυτοκόλλητη», που λέγαμε και πιο μικρές, εκείνη που περνάμε ώρες και ώρες να σαχλαμαρίζουμε στο τηλέφωνο, να μ