Θα λέγαμε ότι αποτελεί μια ιστορία από ένα ζευγάρι γνωστού μας που μένει στο εξωτερικό κι εμείς δεν τους έχουμε δει ποτέ ή ένα σενάριο για ταινία με happy end σ’ ένα παραθαλάσσιο σπίτι με δυο-τρία παιδιά. Κάθε φορά που ανοίγεται μια τέτοια συζήτηση, είμαστε τόσο καχύποπτοι γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Κι αυτό αποδεικνύει την ανικανότητά μας να δεχτούμε ότι υπάρχει το διαφορετικό κι είναι αληθινό. Δεν έχει ψέματα να κρύψει και μάσκες να αλλάξει. Είναι ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους μ’ ένα χαρακτηριστικό αξιοζήλευτο. Λέει πάντα την αλήθεια.
Αλήθεια σημαίνει να ‘σαι καλά με τον εαυτό σου και να αναζητείς με την κάθε ευκαιρία έναν τρόπο να εξελιχθείς. Αλήθεια είναι να μη χρειάζεται να μπεις στη διαδικασία να συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους. Όχι γιατί κάπου το διάβασες, αλλά γιατί δεν το έχεις ανάγκη. Κι αυτοί οι άνθρωποι, όσο ιδανικό κι αν ακούγεται, υπάρχουν. Και δεν έχουν καμία ανάγκη να κλείσουν συμβόλαιο με μια σχέση για παροχή ασφάλειας, προστασίας και δώρο τα τέλη συνδρομής! Δεν είναι δυσεύρετοι, είναι όμως αραδιασμένοι κάπου ανάμεσα στη μάζα που αγαπάει τους αδύναμους κι επικρίνει τους δυνατούς, απλώς γιατί τους φοβάται.
Τέτοιους είδους –υπό εξαφάνιση– άτομα όταν βρεθούν, περνάν από κόσκινο. Είμαστε τόσο συνηθισμένοι σε εφήμερες σχέσεις κι ιδανικές δεσμεύσεις που όταν μας ανακοινώνουν ότι το παρόν τους νοιάζει περισσότερο, τους σιχαινόμαστε χωρίς να το παραδεχτούμε. Αρχίζει μια ψυχανάλυση ενδόμυχα, όπου οι πιθανότητες για αυτοκαταστροφή είναι πολύ μεγάλες. Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι δεν ψάχνουν μια σχέση για να αλλάξουν τους ανθρώπους. Πως δεν αναζητούν το άλλο τους μισό και δεν ονειρεύονται το μέλλον, αλλά, αντίθετα, εργάζονται γι’ αυτό απολαμβάνοντας το παρόν.
Γι’ αυτούς το σήμερα είναι δώρο απ’ την πρώτη στιγμή της ημέρας. Και δεν είναι επειδή τους έκατσε το τζόκερ. Είχαν κι αυτοί δύσκολη μέρα στη δουλειά ή μια αστοχία στο μπάτζετ του μήνα. Αυτό, όμως, δεν τους έκανε μίζερους απέναντι στον άνθρωπό τους. Κι αυτό γιατί η σκέψη το