Όπως κάθε εποχή, έτσι κι η δική μας, χαρακτηρίζεται από προβλήματα των ημερών. Οικονομική κρίση, οικογενειακά ή προσωπικά ζητήματα, στρες κι έντονο άγχος. Καθημερινά ζούμε στιγμές χαράς και λύπης. Κάποτε έρχεται για ορισμένους μία χρονική στιγμή που η ζυγαριά γέρνει περισσότερο στα αρνητικά -ή έτσι το βλέπουμε εμείς. Τα δυσβάσταχτα συναισθήματα καταντούν ιδιαιτέρως ανησυχητικά κι ανακυκλώσιμα. Είτε προκύπτουν από ένα δύσκολο χωρισμό, την απώλεια της δουλειάς μας, το χαμό ενός κοντινού μας ανθρώπου είτε για κάποιον ανύπαρκτο λόγο που αδυνατούμε να εντοπίσουμε ή να παραδεχτούμε, οι συνέπειές του μας βασανίζουν. Ο καθένας τα αξιολογεί ως σοβαρά ή μη βάσει της προσωπικότητάς του και των ψυχικών αποθεμάτων που διαθέτει την περίοδο που διανύει.
Η κοινωνία μας κρύβει μέσα της ένα καθημερινό τρεχαλητό. Προσπάθεια για προσωπική επιτυχία με γοργούς ρυθμούς που καθορίζονται από ταμπέλες που πρέπει να μας καθρεφτίζουν σύμφωνα με την ηλικία μας -δραστήριο παιδί, διακεκριμένος στην εφηβεία του, πτυχιούχος νέος, πετυχημένος ενήλικας, παντρεμένος με παιδιά και συνεχίζεται. Ένας αγώνας δρόμου που κάθε τόσο κρύβει ένα λάβαρο με σκοπό να το κατακτήσουμε κι ένα κοινό στην κερκίδα έτοιμο να μας κρίνει αυστηρά.
Η πρώτη κι απολύτως φυσιολογική κίνησή μας είναι να επικοινωνήσουμε τα προβλήματα (ή έστω τους προβληματισμούς) σε όσους νιώθουμε άνετα να τους τα εκμυστηρευτούμε. Αν αυτό δεν ωφελήσει, θα προσπαθήσουμε σιωπηλά να το ξεπεράσουμε μόνοι μας. Έτσι, θα το πνίξουμε κάπου μέσα μας για λίγο και κάποτε η μουσική και το αγαπημένο μας βιβλίο δε θα μοιάζουν πια ευχάριστα, το χόμπι θα φαντάζει βαρετό, ίσως νιώσουμε το αίσθημα του ανικανοποίητου, του παράλογου θυμού, του μόνιμου εφιάλτη ή της αϋπνίας. Πιθανόν η ίδια η ζωή να μας μοιάζει μάταια. Τότε στιγμιαία θα περάσει απ’ το μυαλό η ιδέα να πάμε σε ψυχολόγο. Όμως πολλοί δε θα κάνουν τη σκέψη αυτή πράξη.
Γιατί ακόμα και στις μέρες μας ο ψυχολόγος θεωρείται από κάποιους «τρελογιατρός». Μερικοί δεν αποδέχονται καν την ψυχολογία ως επιστήμη, κι ας αποδεικνύει καθημερινά με χειροπιαστές αποδείξεις πόσο βοηθάει. Η άγνοια του ανθρώπου ορισμένες φορές τον καθιστά δέσμιο μιας μοίρας που έχει πλάσει ο ίδιος. Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι το σωστό είναι να τα λύνουμε όλα μόνοι μας -κι έτσι είναι όντως, αλλά ως εκεί που μπορούμε.
Αν φτάσουμε στα όριά μας και νιώσουμε ευάλωτοι, ας επισκεφτούμε τον ψυχολόγο, όπως θα επισκεφτούμε ένα εφημερεύον νοσοκομείο σε περίπτωση έντονου σωματικού πόνου που δεν ξέρουμε από τι προέρχεται. Απλώς ο ψυχολόγος δε θα ασχοληθεί με τα ζωτικά μας όργανα αλλά με την ψυχή μας.
Ζούμε στην εποχή των άκρων. Όσοι χρήζουν βοήθειας ντρέπονται ακόμα κα