Δεν είναι εύκολη υπόθεση τ’ απωθημένα, όσο κι αν προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας για το αντίθετο. Έχουν αρχίσει να φθείρονται οι ψευδαισθήσεις που κατάφεραν να μετατρέψουν την πραγματικότητά μας σε μια ιδανική ουτοπία που θα ζήλευε κι ο κάθε πικραμένος. Έχει αρχίσει να ξεθωριάζει ο έρωτας που πιστεύαμε ακράδαντα πως έπρεπε να ζήσουμε, για να σωθούμε απ’ την απόγνωση των επιλογών που τελικά μας οδήγησαν στην παρακμή του.
Σαν αρχαίος πολιτισμός με λίγα λόγια, γιατί αν το καλοσκεφτούμε, ο έρωτας και το συναίσθημα πάνε πολύ πίσω στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και χάνεται στη βαβούρα του εκμοντερνισμού και της απάθειας που επικρατεί παντού γύρω μας.
Απομυθοποιήσαμε όλα αυτά που δε ζήσαμε όταν έπρεπε κι έμεινε τ’ όνειρο μισό. Γκρεμίστηκαν τα θεμέλια που προσπαθήσαμε απεγνωσμένα να σώσουμε απ’ την επικείμενη καταστροφή, μπας και καταφέρουμε να εξιλεωθούμε απ’ τις αναμνήσεις που μας στοιχειώνουν. Να συναρμολογήσουμε τα κομμάτια του παζλ που μας οδήγησαν στο κενό και ν’ ακολουθήσουμε επιτέλους το μονοπάτι μιας ευτυχίας που μας ανήκει. Δεν το παλέψαμε όμως ποτέ αρκετά, γιατί συμβιβαστήκαμε στην αβεβαιότητα του «ίσως» και δεν κυνηγήσαμε τη σιγουριά του «επιθυμώ».
Βυθιστήκαμε σ’ έναν ωκεανό ανασφαλειών γιατί πιστέψαμε πως δε θα ‘μασταν αρκετοί για να μας αγαπήσουν. Κι όσο γέμιζε η ψυχή μας μ’ ενδοιασμούς για τις επιθυμίες που ήθελε να πραγματοποιήσει, τόσο αυξάνονταν οι αμφιβολίες στο μυαλό μας για την κατάληξη που θα είχαν σ’ έναν κόσμο που δεν αναγνώρισε ποτέ την αξία τους. Έτσι λειτουργούν τ’ απωθημένα, βλέπεις. Γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι σου κι αν δεν τα ζήσεις όταν πρέπει, δε θα το κάνεις ποτέ.
Γι’ αυτό δεν τρέφουμε μεγάλες προσδοκίες γι’ αυτά που αφήσαμε πίσω. Δε θα καταφέρουν ποτέ να επιβιώσουν στην απεραντοσύνη του χρόνου για να μας βρουν όπως μας άφησαν πριν από καιρό. Χάνεται η μαγεία της έντασης που τα ξεχώριζε και το πάθος που κατάφεραν να ξυπνήσουν μέσα μας. Αλλάζουν με τον καιρό τα συναισθήματα και μόνο οι αφελείς συνεχίζουν να πιστεύουν στη δύναμή τους, ακόμ