Λύπες. Κρυμμένες σε κάθε στιγμή της ζωής μας, πάντα απρόσκλητες εκεί που νομίσαμε πως βάλαμε μια τάξη. Ξαφνικοί ανεπιθύμητοι επισκέπτες που μας διαλύουν την τάξη που τόσο πολύ προσπαθήσαμε να βάλουμε στη ζωή μας. Όμως, γελάστηκαν αν νόμισαν πως κανένα σύμμαχο δεν έχουμε για να μας τις χτυπήσουμε, έστω και σαν ψευδαίσθηση για λίγα λεπτά. Τρία μονάχα γράμματα που κρύβουν ανακούφιση! Φαΐ!
Εντάξει! Οι λύπες θέλουν και φίλους οι οποίοι συνταγογραφούν τα γιατρικά μας. Πόσες φορές δε χτύπησε η πόρτα μας με το κολλητάρι μας και το αγαπημένο μας παγωτό αγκαλιά; Πόσες βραδιές δεν πέρασαν μ’ αυτά τα κουτάλια στο χέρι να σκαλίζουμε την κούπα, μέχρι που να άδειαζε κι αυτή όπως και το μυαλό μας. Γιατί το φαγητό στο μυαλό μας είναι συνδεδεμένο με την απόλαυση από παιδιά. Κι αυτή όσα χρόνια κι αν περάσουν κανείς δεν μπορεί να μας τη στερήσει. Και μεταξύ μας; Όσες περισσότερες