Γράφει η Ηλιάνα.
Ξέρεις, αν είχαμε χρόνο, αν μπορούσα να μπω σε μια χρονοκάψουλα που θα με έπαιρνε πίσω στην αρχή, θα έμενα για πάντα στο πλάι σου. Θα έπαιρνα πίσω κάθε κακία που ξεστόμισα, κάθε καπρίτσιο που έκανα και κάθε στιγμή που θεωρούσα πως όσα είχαμε δεν ήταν αρκετά.
Θεώρησα δεδομένο ότι θα είχαμε όλον τον χρόνο να φτιάξουμε τα πράγματα. Κι όταν μπορέσαμε πια να προσπεράσουμε όλα όσα μας χώριζαν, χάθηκες. Κι έμεινα εδώ να σκέφτομαι ανάμεσα σε χιλιάδες αναμνήσεις τα «γιατί» των πράξεών σου.
Δεν πέρασε στιγμή που να μην έκλεισα τα μάτια για να δω τα δικά σου. Τα χείλη σου ακόμα τα νιώθω ζεστά πάνω στα δικά μου. Κι όλα συνωμοτούν στο να μη σε αφήσει το μυαλό μου ποτέ ελεύθερο. Γιατί είσαι κρυμμένος σε όλα τα τραγούδια που παίζουν τυχαία στο ράδιο εκείνες τις νύχτες που γυρνώ κομμάτια στο σπίτι. Είσαι μαζί μου μέχρι να γυρίσω το κλειδί στην πόρτα μου και να ανέβω στη φωλιά μου.
Φυλακή είναι το παρελθόν. Κατάρα οι σκέψεις και τα βράδια πια δικαστές. Γιατί καταδικάστηκα να μην ποθήσω κανένα κορμί που δεν είναι το δικό σου. Όλα γύρω μου τα ίδια κι το μυαλό μου κολλημένο στον έναν που δεν μπορώ να έχω. Κι όλες οι φωτογραφίες, θύμισες μια ζωής που δεν μπορούσε να προχωρήσει. Δε σου φώναξα πόσο σ’ αγάπησα. Δε σε έπνιξα με όλα τα φιλιά που κράτησα. Θα είχαμε χρόνο, έτσι δε λέγαμε; Μα ξεχάσαμε πως κανείς απ’ τους δυο μας δεν ήταν θεός.
Δε βρίσκω τρόπο να σε αφήσω πίσω μου