Τα είπαμε και θα τα ξαναπούμε, πρέπει να γίνουμε περισσότερο επικοινωνιακοί, να ξεκινήσουμε να λέμε όσα νιώθουμε πιο συχνά, να εξωτερικεύουμε όσα μας βασανίζουν και να μοιραζόμαστε την αγάπη μας όπως της πρέπει. Ωστόσο, κάτι που δε λέμε αρκετά συχνά κι οι άνθρωποι πιασμένοι με τις ρουτίνες μας δε σκεφτόμαστε ιδιαίτερα είναι το πόσο πολύ μπορούμε να επηρεάσουμε τις ζωές των άλλων με τις πράξεις και κυρίως τα λόγια μας. Και λέω «κυρίως» γιατί πολλές φορές τα λόγια είναι εκείνα που ξύνουν περισσότερες πληγές, είναι εκείνες οι ανεκπλήρωτες πράξεις που αφήνουν ένα γλυκόπικρο «αν», να μας ζαλίζει για καιρό.
Λείπει απ’ την κοινωνία μας η κατανόηση του πόσο πολύ μπορούν να πονέσουν ή να γλυκάνουν τα σημάδια που αφήνουμε στους άλλους. Απ’ τις πρωινές καλημέρες, στα χαμόγελα στους αγνώστους στο δρόμο, στο χωρίς αντάλλαγμα ενδιαφέρον για το αν κάποιος χρειάζεται τη βοήθειά μας. Ακόμη χειρότερα; Βαρύγδουπες δηλώσεις γιατί έτσι, ζαλισμένα «σ’ αγαπώ», θυμωμένα «μου τελείωσες» και κάτι αναπάντητα ερωτήματα να αιωρούνται μετά στον αέρα. Γιατί τώρα κι όχι τότε