Πόσες φορές δε βρέθηκες μπροστά στο δίλημμα να μείνεις ή να φύγεις από κάπου και πόσες ακόμη δεν αναρωτήθηκες αν θα μπορούσες να γυρίσεις πίσω και να μαζέψεις όλα εκείνα τα μικρά κομμάτια απ’ το γυαλί που έσπασε και να τα κολλήσεις προσεχτικά ένα-ένα με μόνο υλικό τα βαθιά σου συναισθήματα.
Τι κι αν πιστεύεις πως όταν τραβάμε μπροστά και χαράζουμε πορεία, οφείλουμε να εστιάσουμε στο παρόν και στο μέλλον και να μην αφιερώνουμε χρόνο στο παρελθόν. Έρχονται εκείνες οι στιγμές, ντυμένες με πρόσωπα κι αναμνήσεις και γίνονται πιο δυνατές από αποφάσεις και δηλώσεις. Κι ίσως το πάρεις στραβά κι αντιδράσεις εγωιστικά, νομίζοντας πως με την παράδοσή σου δηλώνεις αδυναμία, ανικανότητα. Έτσι είναι λες;
Ίσως βάζεις σε μια ζυγαριά, απ’ τη μία όλα εκείνα που σε έσπρωξαν μακριά κι απ’ την άλλη, όλα εκείνα που όσο κι αν έψαξες δεν ένιωσες αλλού. Κι αποφασίζεις να τραβήξεις πίσω τον ίδιο σου τον εαυτό που στριγκλίζει γιατί κατακλύζεται από επιθυμία να βρεθεί ξανά στα ίδια χνάρια. Μα πόσο θ’ αντέξεις;
Όταν γίνεσαι εχθρός κάποιου έχεις τη δυνατότητα να μείνεις μακριά του και να μην τον ξαναδείς ποτέ, μα πες μου πώς θα το καταφέρεις κάτι τέτοιο με τον εαυτό σου. Μαζί του ξυπνάς, μαζί του κοιμάσαι και μαζί του ζεις. Κλείσε τα μάτια και τα αυτιά για να αφήσεις απέξω τις σειρήνες. Την καρδιά σου να τη φιμώσεις δεν μπορείς όσα τείχη κι αν σηκώσεις.
Όσο κι αν δηλώνεις αμετανόητος για τις γραμμές που τράβηξες και για τις διαγρ