Τα early 20s συνήθως παρουσιάζονται ως τα καλύτερα και πιο ανέμελα χρόνια μας, όμως η πραγματικότητα είναι συχνά πιο σκληρή από ό,τι φαίνεται. Η ζωή δεν είναι η ίδια για όλους. Όσοι νέοι αποφασίζουν να ζήσουν μόνοι, δεν αργούν να συνειδητοποιήσουν πόσο δύσκολο είναι να τα καταφέρουν. Τα πράγματα γύρω τους δεν είναι όπως τους τα περιέγραψαν οι μεγαλύτερες γενιές και τα 20s καταλήγουν να είναι πιο απαιτητικά παρά ανέμελα.
Το να ζήσεις μόνος στη σημερινή εποχή είναι κάτι παραπάνω από δύσκολο. Στην πραγματικότητα, ορίζεται οριακά ακατόρθωτο. Βρίσκεσαι σε μια συνεχή προσπάθεια να στέκεσαι στα πόδια σου σε μια κοινωνία που απαιτεί να παλεύεις καθημερινά για όλα. Η κυβερνητική μέριμνα απουσιάζει, ενώ οι περισσότερες οικογένειες δυσκολεύονται να προσφέρουν την απαραίτητη οικονομική βοήθεια στα παιδιά τους. Παρόλα αυτά, εσύ που έχεις υλοποιήσει το όνειρο να ζεις μόνος, είσαι διπλά περήφανος, γιατί μέσα σε όλη αυτή τη δυσκολία καταφέρνεις να επιβιώσεις αξιοπρεπώς. Σταδιακά, βήμα προς βήμα, πραγματοποιείς τα όνειρά σου.
Η ακτίνα φωτός που κατακλύζει την ψυχή σου με χαρά είναι το να ζεις μόνος σου. Είναι το συναίσθημα του να κλείνεις την πόρτα του σπιτιού σου και να το νιώθεις πραγματικά ως το σπίτι σου. Όσο μικρό, όσο ακατάστατο κι αν είναι, το λατρεύεις, γιατί είναι ο αγαπημένος σου χώρος. Έχεις την πλήρη ελευθερία να κάνεις ό,τι θέλεις, χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτήσεις σε κανέναν. Εκεί είσαι ο εαυτός σου. Ρίχνεις όλες τις μάσκες και καταλήγεις να είσαι απλώς εσύ με όλα σου τα καλά και τα άσχημα, με τους προβληματισμούς, τις σκέψεις και τα ό