Στις δυαδικές φιλίες, συνήθως δύο πρόσωπα έρχονται κοντά εξαιτίας των αντιθέτων ή ταυτόσημων προσωπικοτήτων τους. Στην πρώτη περίπτωση, δύο άνθρωποι με εκ διαμέτρου αντίθετη ιδιοσυγκρασία, στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλον και κινούνται ανομοιόμορφα σε ένα καθρέφτισμα αλληλοσυμπλήρωσης. Στη δεύτερη, οι δυο τους, απέναντι ο ένας στον άλλον, στην ίδια ακριβώς πόζα κι ένα βήμα μπροστά, αγκαλιασμένοι σφιχτά, πότε-πότε μαζί τρώνε τα μούτρα τους κι ενώνουν δυνάμεις για να τα γιατρέψουν.
Στις παρέες τα πράγματα είναι αλλιώς. Οι παρέες είναι σαν ένα νόστιμο πιάτο με πολλά και διαφορετικά συστατικά. Το κάθε μέλος έχει κερδίσει έναν ρόλο τον οποίο υπερασπίζεται επιμελώς και οι υπόλοιποι το σιγοντάρουν υπερασπιζόμενοι τον δικό τους. Όλοι θυμούνται την πρώτη φορά που συναντήθηκαν, την πρώτη κουβέντα που είπαν και κυρίως τον ρόλο που ανέλαβε ο καθένας αυθόρμητα. Το πρώτο αστείο χρήζει τον σπιρτόζο, η πρώτη αμφισβήτηση του αστείου τον πνευματώδη, η πρώτη κατευναστική απόπειρα δείχνει τον «πυροσβέστη» και η πρώτη ξεκαρδιστική και προπαντός απρόσμενη ατάκα, τον θρύλο! Τέλος, στο μέλος αυτό της παρέας που δε μιλάει πολύ, αλλά όταν αποφασίσει να το κάνει, η παρέα υποκλίνεται. Τι κι αν οι υπόλοιποι συνήθως δε θυμούνται πώς το τυπάκι αυτό βρέθηκε μαζί τους. Είναι πολύ σίγουροι ότι βρισκόταν ανάμεσά τους από πάντα.