Όλο και κάποια στιγμή στη ζωή σου θα αναρωτήθηκες γιατί έχεις τόσο πολύ άγχος μέσα στη μέρα, γιατί έχεις τόσες ανασφάλειες, γιατί δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς ανθρώπους ή να διαχειριστείς τα αρνητικά συναισθήματα. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει η «θεωρία της προσκόλλησης», που ορίζει πως τα παιδιά με γονείς που δεν ανταποκρίνονταν κατάλληλα στις ανάγκες τους, αναπτύσσουν έναν ανασφαλή/αγχώδη δεσμό σύνδεσης μαζί τους. Αποτέλεσμα αυτού του τύπου προσκόλλησης είναι το άτομο να αισθάνεται ότι δεν αξίζει ή ότι δεν είναι ικανό να λάβει αγάπη και προσοχή από άλλους, κάτι που εκδηλώνεται συχνά με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Πάμε να δούμε μαζί κάποιες καταστάσεις που ίσως σου φανούν γνώριμες;
Θυμάσαι τότε που ο Γιώργος πέρασε Ιατρική στην Αθήνα, ενώ εσύ σε ένα απλό ΤΕΙ στις Σέρρες και θα τους έβαζες σε περιττά έξοδα ενώ είχαν ήδη επενδύσει μια περιουσία σε φροντιστήρια και πήγαν όλα στράφι; Ή μήπως σου έρχονται στον νου όλες εκείνες οι φορές που η μητέρα σου σου επέβαλλε να καλύψεις τα σημάδια της ακμής για να μη σε σχολιάζουν όλοι στο τραπέζι; Για σκέψου τώρα και εκείνες τις άλλες, που σου απαγόρευαν να φας κάτι παραπάνω, ειδικά μπροστά σε τρίτους, επειδή κατά τη γνώμη τους είχες παραπανίσια κιλά.
Θυμάσαι τις φορές εκείνες που ο πατέρας δεν είχε τη δύναμη να ανταποκριθεί στον ρόλο του, γιατί είχε παραμάσχαλα ένα μπουκάλι ουίσκι κι εσύ ήσουν εκεί να τον στηρίζεις με κάθε τρόπο για να μην καταρρεύσει; Τότε, που ευχόσουν από τη μέθη να πέσει για ύπνο, αντί να ξεσπάσει πάνω σου τα νεύρα του. Μήπως δεν ξέχασες ποτέ εκείνη τη φάση που η μητέρα πάλευε με την κατάθλιψη κι εσύ βρισκόσουν στη πρώτη γραμμή στήριξης; Όταν όμως ο καιρός πέρασε και ένιωσε καλύτερα, όταν το πρόβλημα που την ταλάνιζε έγινε λιγότερο έντονο, έδει