Γράφει η Τ.Γ.
«Και να, που έφτασε η βραδιά που δεν περίμενα» ο στίχος του τραγουδιού που ακούω. Σκέφτομαι πως μάλλον κάπου εδώ είναι η τραγουδίστρια, να με παρακολουθεί και να μου το αφιερώνει. Όχι, ούτε εγώ δεν περίμενα αυτή τη βραδιά. Για να είμαι ειλικρινής είχα γεμίσει την ντουλάπα μου με εύκολα καλοκαιρινά ρούχα για όλα εκείνα τα βράδια που θα σε περίμενα να σχολάσεις για να μου τηλεφωνήσεις πριν ξεκινήσεις για το σπίτι και να μου πεις «ετοιμάσου, πάμε βόλτα», να ανεβαίναμε στη μηχανή τα μεσάνυχτα και να κάναμε τον γύρο του νησιού χωρίς να μιλάμε, απολαμβάνοντας τη διαδρομή αγκαλιασμένοι. Λάτρευα το σημείο με το παγκάκι που γελούσαμε προσπαθώντας να βγούμε φωτογραφίες. Πόσες φορές η φαντασία καλπάζει και σχεδιάζει ολόκληρα ταξίδια. Δεν τη φρενάρεις, όσο κι αν το προσπαθείς.
Είναι μέρες τώρα που νιώθουμε χαμένοι. Μέρες που ψάχνουμε να πιαστούμε από κάτι για να κρατηθούμε, γι