Μερικές φορές οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν είναι αυτές που θα μπορούσαν να πούνε τα πάντα κι όμως υπάρχουν στιγμές που η σιωπή μιλάει πιο δυνατά από τα λόγια και οι απαντήσεις βρίσκονται στ’ ανείπωτα, σ’ εκείνα που ούτε πρόκειται ν’ ακουστούν.
Ως ανθρώπινα όντα λαχταρούμε την επικοινωνία, τα ξεκάθαρα και θέλουμε οι άνθρωποι να μας λένε πώς νιώθουν και τι σημαίνουμε γι’ αυτούς. Θέλουμε να μας πουν γιατί μας απογοήτευσαν ή γιατί δεν έφυγαν όταν η πόρτα μας ήταν ορθάνοιχτη κι έφυγαν όταν όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά. Θέλουμε να μας ζητήσουν συγγνώμη, να μας επισημάνουν πού κάναμε λάθος ή να μας δώσουν το φινάλε που τόσο έχουμε ανάγκη. Μερικές φορές θέλουμε απλώς να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν για να πάψουμε να κάνουμε τα πιο τρελά σενάρια. Κι όμως, ο φόβος έκφρασης και η αμηχανία που νιώθουμε μπροστά στο ενδεχόμενο απόρριψης υποσκάπτουν την ύπαρξή μας.
Έχουμε ανάγκη να ακούσουμε απ’ τους άλλους τι τους οδήγησε στο σημείο που έφτασαν, γιατί δεν μπόρεσαν να μείνουν, γιατί έκαναν όσα έκαναν. Δυστυχώς, αυτό δε συμβαίνει πάντα στη σύγχρονη εποχή, μια εποχή που μαθαίνει στους ανθρώπους να κρύβουν λέξεις και συναισθήματα κάτω απ’ το χαλί, να προχωρούν, να προσποιούνται πως δε συνέβη. Δε δίνουμε πλέον στις λέξεις τη σημασία που τους αρμόζει ούτε στους ανθρώπους την προσοχή που αξίζουν.
Υπάρχουν φορές που μια ιστορία τελειώνει και δε λες λέξη, δε λέει ούτε κι ο άλλος. Φοβάστε να το συζητήσετε, να ψάξετε τι πήγε λάθος, να μιλήσετε ανοιχτά για όσα νιώθετε. Χαμογελάτε, αλλά βαθιά μέσα σας κυριαρχεί η απογοήτευση. Κάποτε, κάποιος, είπε ότι η αρχή σπάνια αποκαλύπτει τα αληθινά χρώματα ενός ανθρώπου, αλλά το τέλος λέει τα πάντα. Ο τρόπος που επιλέγουμε να χαιρετήσουμε έναν άνθρωπο πριν πάρει μια μόνιμη θέση στις αναμνήσεις μας δείχνει και πόσο θέλουμε να διαλύσουμε τις αμφιβολίε