Σε όποια πόλη κι αν σπουδάζεις είτε είναι μεγαλούπολη είτε το πιο απομακρυσμένο χωριό που του είχαν βάλει κάποτε μια σχολή για να έχει κι αυτό κάτι, το αίσθημα του αποχωρισμού είναι πάντα ο ίδιος κόμπος στο στομάχι. Έχουν περάσει χρόνια από τότε που πέρασες αυτή την οδυνηρή διαδικασία των πανελληνίων που σου έχει επιβάλει το κράτος και παρ’ όλα αυτά σου φαίνεται σαν χθες. Λες και μόλις ξύπνησες ύστερα από πολύωρη αναζήτηση για να βρεις το κατάλληλο σπίτι, το σπίτι που θα είναι το πρώτο «σου». Κι όμως έχουν περάσει αρκετά χρόνια από εκείνη τη μέρα, από τη μέρα που έψαχνες μανιωδώς διακοσμητικά κι έπιπλα, δίνοντας μια αόρατη εσωτερική μάχη για να έχεις το καλύτερο σπίτι από τους φίλους σου στη σχολή, που δεν έχεις γνωρίσει ακόμη.
Έρχεται η ώρα να κάνεις κούτες, να κλείσεις βαλίτσες κι αναμνήσεις και να προχωρήσεις στο next level που λένε και στο χωριό μου. Εδώ θα σας παραθέσω τη δική μου εμπειρία ούσα φοιτήτρια κι αναγκασμένη να κλείσω 5 χρόνια σε κούτες αριθμημένες για να μην μπερδευτεί ο τυχαίος μεταφορέας που θα κρατάει στα χέρια του τη ζωή μου και τις αναμνήσεις μου. Έχοντας λοιπόν ετοιμάσει τα πράγματα και περιμένοντας την εταιρία να έρθει να τα φορτώσει, με έπιασε κρίση πανικού. Οι ανάσες μου έγιναν βαριές, τα χέρια μου είχαν κλειδώσει, ναι ακριβώς όπως στις ταινίες κι εγώ ξαφνικά βρέθηκα σε πλήρη σύγχυση. Παίρνω τηλέφωνο τη μητέρα μου και της εξηγώ ακριβώς την κατάσταση. Εκείνη με ένα μικρό μειδίαμα, που φανερωνόταν από τον τόνο της φωνής της, μου είπε: «Πες στη μεταφορική να έρθει να σου πάρει τώρα τις κούτες και κάθισε να ξεκουραστείς.».
Όπως καταλάβατε έκανα ακριβώς ό,τι μου είπε, ήρθε η μεταφορική τα πήρε και στη συνέχεια έκανα ένα ζεστό χαμομήλι κι ανασήκωσα το ταλαιπωρη