Υπάρχουν εκείνοι που ως έφηβοι έχουν ένα εκπληκτικό βιογραφικό σε χόμπι και λοιπές δραστηριότητες. Διάφορες ξένες γλώσσες, μουσικά όργανα σε ωδεία, ιππασίες και τένις και πόσα άλλα. «Γαλλικά και πιάνο» τους ονομάζαμε εμείς οι υπόλοιποι, ο απλός λαουτζίκος, όπως χιουμοριστικά αποκαλούσαμε εμείς οι υπόλοιποι τον εαυτό μας. Κι ας μας συγχωρέσουν όσοι γνωρίζουν γαλλικά και παίζουν πιάνο. Ποιοι είμαστε εμείς οι υπόλοιποι; Εκείνοι που μπορούσαμε μόνο τα στοιχειώδη να κάνουμε ως έφηβοι τη χρυσή εποχή της νεανικής δημιουργίας. Αγγλικά κι αυτά κάποιες χρονιές με το ζόρι. Ίσως και κανένα γυμναστήριο του δήμου στον οποίο υπαγόμασταν οι πιο αθλητικοί τύποι.
Οι κλίσεις και τα ταλέντα ποτέ δεν κοίταξαν καταγωγή, τάξη και τσέπη. Κι αν ορισμένοι άνθρωποι είχαν ένα ιδιαίτερο χάρισμα σε κάποιο μουσικό όργανο ή κάποιο «ακριβό» άθλημα και δεν ανήκαν στους «γαλλικά και πιάνο», τότε τυχεροί θα ήταν εάν το ανακάλυπταν κάποια στιγμή αργότερα. Η έκφραση «γαλλικά και πιάνο» διατηρήθηκε και κατά την ενήλικη ζωή, όπου δεν υπήρχαν τέτοιες εβδομαδιαίες δραστηριότητες, απλά και μόνο για να εκφράζει εκείνη τη μερίδα των ανθρώπων που κοιτούσαν αφ υψηλού, τουτέστιν με ψωνισμένη νοοτροπία, τις ασθενέστερες οικονομικά κατηγορίες. Ας μας ξανά-συγχωρέσουν οι κανονικοί «γαλλικά και πιάνο». Ίσως, με τη σειρά μας, γινόμασταν κι εμείς (κοινωνικά) ρατσιστές αποκαλώντας τους έτσι, μα θέλαμε κάπως να αντιδράσουμε. Κακή πρόθεση πάντως δεν είχαμε.
Μέχρι που φτάσαμε σ’ εκείνη την ηλιόλουστη μέρα του Καστελόριζου και οι μέρες μας, πριν ακόμη όλο αυτό φτάσει στο δέρμα και το αίμα μας ως κοινωνική πραγματικότητα γέμισαν από λέξεις κι εκφράσεις όπως «μνημόνια» και «οικονομική κρίση». Ιδίως η λέξη «κρίση» ήταν εκείνη που θρονιάστηκε λεκτικά σε κάθε μας αναφορά. Έξι-εφτά χρόνια αργότερα από την επισημοποίηση της