Η πραγματικότητα είναι ρευστή. Είναι νερό και εσύ είσαι βυθισμένος, κολυμπάς, πνίγεσαι, κυλάς ή ρέεις απαλά και πότε βρίσκεσαι εδώ, ποτέ εκεί, ενώ στην τελική πάντα βρίσκεσαι παντού, γιατί ένα σημείο του ωκεανού είναι ο ωκεανός ολόκληρος κατά κάποιο περίεργο τρόπο. Έτσι δεν είναι;
Η πραγματικότητα είναι ρευστή και δεν ξέρεις πότε θα βρεθείς πού και γιατί, ούτε τι θα συμβεί στο ενδιάμεσο. Δεν μπορείς να εντοπίσεις τίποτα χειροπιαστό και όλα κυλούν ανάμεσα απ’ τα δάχτυλά σου, χάνονται, ρέουν και αλλάζουν μονίμως. Είναι πανέμορφα και συνάμα περίεργα.
Η πραγματικότητα συχνά πυκνά είναι φωτιά και εκεί τα πράγματα ξαφνικά είναι απλά. Όχι εύκολα, απλώς είναι απλά. Ενδόθερμες και εξώθερμες αντιδράσεις, ανταλλαγή ενέργειας και είτε θα κάψεις είτε θα καείς. Θα το κάνεις με όλο σου το είναι, συνεπώς δε θα σε νοιάξουν τα εμπόδια στην πορεία σου. Φωτιά, φλόγες, πύρινες γλώσσες που τυλίγουν την ύπαρξή σου και καις τα πάντα στο διάβα σου μαζί και τα ίδια τα όρια της πραγματικότητας.
Μετά έρχεται η αναγέννηση από τις στάχτες και είναι εξίσου όμορφη με την ίδια την καύση. Ο αναπλασμένος καρπός είναι πιο όμορφος, πιο μαγικός από τον πρωτότυπο. Ίσως γιατί έχει γνωρίσει πραγματική θέρμη. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν, επειδή μερικές φορές η ρευστή πραγματικότητα μπορεί να συνδεθεί με έναν περίεργο τρόπο με τη διάπυρη και τότε ειλικρινά μπορείς να χάσεις το μυαλό σου.
Ξαφνικά η πραγματικότητα μπορεί να μετατραπεί σε φωτιά που διψάει -πόσο παράλογο πράγματι- και στην πορεία φαντάζει μονάχη να σβήνει από