Ως μωρά, από τις πρώτες φράσεις που μαθαίνουμε να ξεστομίζουμε είναι το «κι άλλο». Και μεγαλώνοντας, το εξασκούμε περίφημα. Πάντα κάτι μας λείπει, πάντα θέλουμε κάτι περισσότερο.
Ο κατάλογος των επιθυμιών, ατελείωτος. Στην αναμονή για την πραγματοποίησή τους νιώθουμε ελλιπείς, ανολοκλήρωτοι. Μόνο που, να κι όταν πραγματοποιηθούν δεν αλλάζουν και πολλά. Το πυροτέχνημα της αρχικής ικανοποίησης, γρήγορα διαδέχεται ο κορεσμός. Και τότε η ανία δεν αργεί να κάνει την εμφάνισή της. Το αίσθημα κενού μας κατακλύζει και βάζουμε πλώρη για νέα «θέλω». Καταλήγουμε να νιώθουμε ακριβώς όπως πριν- ανεπαρκείς.
Τρέχουμε αδιάκοπα, αλλά μένουμε στάσιμοι. Σαν ηλεκτρικός διάδρομος λοιπόν απεικονίστηκε οπτικά η έννοια της ηδονιστικής προσαρμογής (hedonic treadmill). Αν κυνηγάς μια καλύτερη δουλειά, σχέση ή οικονομική κατάσταση πιστεύοντας ότι θα σου εξασφαλίσει μια σταθερή ευτυχία, η θεωρία αυτή προτείνει να το ξανασκεφτείς.
Γιατί, άντε και κατέκτησες το ζητούμενο. Σιγά-σιγά η μαγεία του εξασθένησε, εκθρονίστηκε στο νέο σου φυσιολογικό. Προσαρμόστηκες στην προσδοκία να το έχεις καθημερινά, έφτασες να θεωρείς αυτονόητη την παρουσία του στη ζωή σου, πολύ απλά το συνήθισες! Ίσως μόνο η στέρησή του θα μπορούσε να σου κάνει κάποια αίσθηση, το θέμα είναι ότι δεν το επιθυμείς πλέον και τόσο, δεν σε εξιτάρει. «Ίσως έκανα λάθος επιλογή» σκέφτεσαι, προσπερνώντας κάθε ευτυχία που σου χάρισε κι αλαζονικά ανικανοποίητος, αναζητάς κάτι άλλο, κάτι πιο πολύ. Μήπως το λάθος είναι ότι εξαρχής πιστεύουμε σε μια ανανεώσιμη και μαγικά ανατ