Πόσες φορές έχουμε αφήσει υποχρεώσεις στην άκρη είτε γιατί έχουμε χάσει το κίνητρό μας είτε γιατί νιώθουμε πως ό, τι έχουμε κάνει δεν είναι αρκετά καλό; Παρατηρούμε την ψυχολογία μας να πέφτει, διότι ακόμη κι υποσυνείδητα απομακρυνόμαστε ολοένα και πιο πολύ από το συναίσθημα της ικανοποίησης με τον εαυτό μας και την πρόοδό μας. Ωστόσο δε χρειάζεται να κυνηγάμε το δέκα ή το είκοσι, αλλά να είμαστε ευχαριστημένοι που βγάλαμε εις πέρας μια εργασία ή μια υποχρέωση στη δουλειά, δίχως να τα παρατήσουμε! Να οδηγούμαστε, λοιπόν, στην ολοκλήρωση κι όχι στην τελειοποίηση. Έτσι κι αλλιώς το «τέλειο» όχι μόνο είναι σχετικό, αλλά κι άπιαστο, διότι ποτέ δεν είμαστε εκατό τοις εκατό ικανοποιημένοι όταν επιδιώκουμε την τελειότητα.
Είμαστε εξαρτημένοι της τελειομανίας στοχεύοντας την κορυφή, ενώ καλά-καλά δεν έχουμε ξεκινήσει. Δεν κατανοούμε πως ένα μικρό βήμα, μπορεί να αποτελέσει το κίνητρο για να προχωρήσουμε ή να κάνουμε κάτι μεγαλύτερο. Ο φαύλος κύκλος στον οποίο μπλέκουν οι τελειομανείς δεν τους αφήνει ποτέ να χαρούν ή να απολαύσουν μία τους νίκη, διότι πιστεύουν ότι μπορούσαν και καλύτερα. Ξεχνούν πως και μόνο, που μπήκαν στη διαδικασία να παλέψουν και να τελειώσουν μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο μια υποχρέωση είναι από μόνο του ένα επίτευγμα. Η ουσία δεν κρύβεται στις μεγαλειώδεις νίκες.
Λειτουργώντας υπό πίεση πολλές φορές, νιώθουμε πως χάνουμε την όρεξή μας και το άγχος μάς κατακλύζει μην μπορώντας να συγκεντρωθούμε. Οι δύσκολες συνθήκες του εργασιακού ή πανεπιστημιακού περιβάλλοντος τονώνουν το ανικανοποίητο αίσθημα κι ο ανταγωνισμός μειώνει την αυτοπεποίθησή μας. Και κατά βάθος, μπορεί να ανακουφιζόμαστε στιγμιαία όταν αφήνουμε κάτι στην άκρη σκεπτόμενοι ότι γλιτώσαμε από έξτρα κόπο, αλλά κάνουμε μεγαλύτερο κακό στον εαυτό μας παρασύροντάς τον στην ευκολία της αποφυγής. Είναι προτιμότερο να φέρνουμε κάτι εις πέρας και να μπορούμε να πο