Λένε πως όλη η δουλειά για ένα πετυχημένο κρεβάτι στηρίζεται κατά ένα μεγάλο μέρος στα προκαταρκτικά και στα διάφορα παιχνίδια πριν να μπει το νερό στ’ αυλάκι. Κι αυτό ισχύει αν σκεφτείς πως σε περίπτωση απουσίας τους –τουλάχιστον– μία απ’ τις δυο πλευρές θα το ευχαριστηθεί λιγότερο.
Και πώς απ’ τα παιχνίδια αυτά θα μπορούσε να λείπει το στοματικό; Είναι ίσως το πιο σημαντικό σ’ όλη την υπόθεση κι αυτό που θ’ ανεβάσει την κάβλα στα ύψη. Είναι εκείνο που θα ευχαριστηθείς περισσότερο –συνήθως– πριν φτάσεις στο ψητό, αν κι είναι ικανό να σε κάνει να τελειώσεις μόνο απ’ το ορεκτικό.
Τι γίνεται όμως όταν όλη αυτή η κατά τ’ αλλά καβλωτική διαδικασία, αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με αγγαρεία; Γιατί αυτή η ιεροτελεστία –όπως δικαίως θα τη χαρακτήριζαν πολλοί– δεν είναι και κάτι το τόσο απλό. Θέλει χρόνο, ενδιαφέρον και προσοχή μα πάνω απ’ όλα όρεξη. Το να γίνει απλώς από συνήθεια ή γιατί «πρέπει» δεν προσφέρει σε κανέναν τίποτα και σίγουρα καμία υποψία οργασμού. Αν γίνει απλώς για να γίνει, κανείς δε θα το ευχαριστηθεί.
Σίγουρα παίζουν ρόλο ο χώρος κι οι συνθήκες. Για να γίνει σωστά θες σίγουρα την άνεσή σου. Αν για παράδειγμα παλεύεις να το κάνεις καλοκαιριάτικα σε ένα αυτοκίνητο, να σκας απ’ τη ζέστη και να γίνεσαι λάστιχο για να βρεις το κατάλληλο σημείο, η όλη φάση ούτε εύκολη ούτε ευχάριστη θα μοιάζει. Θα το δοκιμάσεις βέβαια κι αυτό γιατί έχει κι η δυσκολία τη χάρη της και κυρίως γιατί η άνεση δεν πρέπει με τίποτα να θυμίζει ρουτίνα.
Το στοματικό είναι η επαφή αυτή μπορεί να σ’ εξιτάρει και να σε ερεθίσει απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Είναι η κίνηση που μπορεί να ευχαριστήσει πολύ εύκολα και τις δύο πλευρές, κι αν φαντάζεσαι πως μόνο ο δέκτης το ευχαριστιέται, κάνεις λάθος. Θα έπρεπε να καβλώνει το ίδιο, για να μην πω και περισσότερο, αυτός που το προσφέρει. Δεν είναι λίγο να αισθάνεσαι ποθητός, να μοιράζεις ηδονή και να νιώθεις ένα χέρι στο κεφάλι σου να σου λέει «συνέχισε, μη σταματάς». Όταν ξέρεις πως το κάνεις καλά, φτι