Ναι λοιπόν, υπάρχουν φορές που δεν ισχύει το λεγόμενο «στους δυο ο τρίτος δε χωρεί γι’ αυτό αποχωρεί». Δεν ισχύει, γιατί ο τρίτος επιμένει κι επιμένει γιατί εσύ άφησες ανοιχτό παραθυράκι. Ξέρω κι οι δύο κάτι σου βγάζουν, βλέπεις ότι έχετε χημεία και θα ‘θελες να πάρεις κάποια στοιχεία του ενός και να τα ενώσεις με στοιχεία του άλλου, για να δημιουργήσεις τον τέλειο σύντροφο. Δε θέλω να στο χαλάσω, αλλά δεν μπορείς.
Τι ωραία θα ήταν να μπορούσαμε να βγούμε απ’ το δίλημμα μ’ ένα α-μπε-μπα-μπλομ, όπως όταν ήμασταν παιδιά! Κι όποιον τύχεις αυτόν κρατάς και τέλος- ούτε γάτα ούτε ζημιά. Έλα μου ντε που μεγαλώσαμε κι είναι όλα ένα κλικ πιο περίπλοκα. Σε διεκδικεί ο ένας άνθρωπος απ’ τη μια, σε τραβολογάει ο άλλος απ’ την άλλη κι εσύ στη μέση να μην ξέρεις πού παν’ τα τέσσερα και ποιον να διαλέξεις. Δυστυχώς, κάποιον απ’ τους δύο πρέπει να χάσεις κι εσύ δεν ξέρεις ποια είναι η λιγότερο δυνατή απώλεια. Νιώθεις ότι θέλεις και τους δύο, σαν να σου γεμίζει ο καθ΄ ένας ένα διαφορετικό κενό και σου είναι αδύνατο να μπεις στη διαδικασία να επιλέξεις ποιο κενό σου θα μείνει ακάλυπτο.
Σαν να μη σου έφταναν όλα αυτά, έχεις και τους φίλους να σου λένε «Σιγά, προβλήματα είναι αυτά; Να έχεις δύο να παλεύουν για σένα κι εμείς με το ζόρι να βρίσκουμε έναν;» Όποιος δεν το ‘χει ζήσει όμως, δεν μπορεί να το καταλάβει. Δεν μπορεί να διανοηθεί πόσο δύσκολο είναι να πρέπει να αφήσεις ένα κομμάτι σου πίσω, χωρίς να ξέρεις αν το άλλο που διάλεξες είναι το σωστό. Να κοιμάσαι και να ξυπνάς μ’ αυτή τη σκέψη, να τυραννιέσαι, ν’ αμφιταλαντεύεσαι τη μια εδώ την άλλη εκεί και κανείς να μην μπορεί να σου δώσει την πολυπόθητη λύση. Πρέπει να τη βρεις μόνος σου, όσο κι αν θα ήθελες να εμφανιστεί κάποιος ως δια μαγείας που θα σου πει ποια είναι η σωστή επιλογή. Δεν μπορεί κανείς να διαλέξει για σένα, όσο κι αν τους πρήζεις όλους να σου πουν τη γνώμη τους, όσο κι αν βάζεις κάτω με τους κολλητούς σου τα υπέρ και τα κατά του καθενός αντίστοιχα.
Θα σου έλεγα να κάνεις αυτό που νιώθεις, αλλά είναι άκυρο όταν νιώθεις διπλ