Κάθε δισταγμός μας κρύβει μέσα του κι έναν καθαρά προσωπικό μας φόβο όπως οι περισσότερες από τις πράξεις μας εμπεριέχουν κομμάτι δικών μας συναισθημάτων έστω κι αν τα αποτελέσματά τους δε μας αφορούν. Όταν για παράδειγμα αποφασίζουμε να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο χωρίς πρακτικό προσωπικό όφελος η ίδια η κίνησή μας κι η ανιδιοτέλεια από την οποία έχει γεννηθεί είναι λογικό να μας γεμίσει ευχάριστα συναισθήματα μερικά από τα οποία ίσως θυμίσουν για λίγο υπερηφάνεια. Κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν πως αν οτιδήποτε κάνεις, λες, σκέφτεσαι ή υποθέτεις έχει τελικά έστω κι έμμεση σχέση πάντα με τα δικά σου συναισθήματα αυτό σε καθιστά εγωκεντρικό. Ωστόσο αν το καλοσκεφτεί κανείς εφόσον τίποτε από όσα συμβαίνουν γύρω μας δε μας αφήνει εντελώς ανεπηρέαστους δε θα μπορούσε παρά να μας επηρεάζει συναισθηματικά ακόμη περισσότερο οτιδήποτε ξεκινάει από μέσα μας, είτε μας αφορά άμεσα είτε όχι. Κι αυτό είναι απολύτως ανθρώπινο εφόσον δε μένουμε εκεί σκεπτόμενοι στο τέλος της ημέρας μόνο τον εαυτούλη μας.
Πιο συγκεκριμένα, πολλές φορές στη ζωή μας καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε το όχι και τόσο ευχάριστο ενδεχόμενο να δυσαρεστήσουμε κάποιον με τα λεγόμενά ή τις αποφάσεις μας. Είτε βρισκόμαστε απέναντι στο άβολο και ζόρικο καθήκον να πούμε μια αλήθεια σχετικά με κάτι άσχημο που αφορά το άλλο άτομο, είτε αποφασίζουμε να πάμε κόντρα στις δικές του επιθυμίες κι απόψεις -όταν πρόκειται π.χ. για γονείς- προκειμένου να εξελίξουμε τον εαυτό μας όπως εμείς θέλουμε, είτε επιλέγουμε να σταθούμε απέναντί του ειλικρινείς με όλα μας τα χαρτιά ανοιχτά ακόμη και σε θέματα που ξέρουμε ότι κατά πάσα πιθανότητα θα του προκαλέσουν πολύ δυσάρεστα συναισθήματα, σε κάθε περίπτωση πριν προχωρήσουμε στη δυναμική πραγματοποίηση όποιας από τις παραπάνω καταστάσεις συνήθως το σκεφτόμαστε δυο και τρεις φορές.