Η Σοφία ανυπομονούσε για τη στιγμή που θα γνώριζε κάποιον αγαπημένο του Γκάβιν, συγγενή ή παλιό φίλο. Πίστευε ότι έτσι θα ‘ρχόταν πιο κοντά του, θα τον γνώριζε ίσως λίγο καλύτερα. Πίστευε βαθιά μέσα της πως το να ‘χουν ένα κοινό σημείο αναφοράς θα ήταν ικανό να μικρύνει την απόσταση μεταξύ τους. Θα τους έκανε κάτι πιο κοντά σε οικογένεια. Η βραδιά, όμως, δυστυχώς για εκείνη, δεν εξελισσόταν όπως την είχε φανταστεί.
Ενώ τον Γκάβιν έδειξε να μην τον αγγίζει ιδιαίτερα η παρουσία της αδερφής του στο σπίτι, όταν είδε τον παιδικό του φίλο έτρεξε προς το μέρος του κι οι δύο άνδρες αγκαλιάστηκαν. Απ’ τη διάρκεια της αγκαλιάς θα έλεγε κανείς πως, όντως, ήταν πολύ κοντά κι είχαν να βρεθούν καιρό.
«Τι γυρεύεις εσύ εδώ;» του είπε και χαμογέλασε.
«Πολύ φιλόξενοι είστε εσείς εδώ στη Νέα Υόρκη» του απάντησε εκείνος και τον έσπρωξε απαλά.
«Την τελευταία φορά που σε είδα μου είχες κλέψει ένα καναπέ, αν θυμάσαι. Πώς θέλεις να αντιδράσω;» είπε ο Γκάβιν γελώντας. Σπάνια τον έβλεπε να γελάει έτσι αυθόρμητα η Σοφία. Όταν ήταν στο σπίτι συνήθως ήταν απλά χαμένος στις σκέψεις του.
«Σοφία μου, εσύ δεν ξέρεις αυτή την ιστορία. Όταν έφυγα απ’ το σπίτι που μέναμε μαζί με τον Γκάβιν στο Δυτικό Λονδίνο ήμουν σε χάλια οικονομική κατάσταση. Μόλις είχα πάρει το πτυχίο μου, έψαχνα για δουλειά απεγνωσμένα. Όταν, λοιπόν, βρήκα ένα μικρό δωμάτιο, έπρεπε πάνω σε κάτι να κοιμάμαι. Ε, και τι καλύτερο από έναν καναπέ; Το μόνο λάθος μου ήταν ότι τον πήρα χωρίς να ρωτήσω τον ιδιοκτήτη του» είπε ο Κέβιν κι όλοι γέλασαν δυνατά.
«Γύρισα σπίτι κι έτσι απλά είδα να λείπει ο καναπές. Εξωπραγματική εμπειρία» συμπλήρωσε ο Γκάβιν.
«Τον συγχώρεσες, όμως» είπε η Σοφία.
«Κι αυτό όπως και πολλά άλλα» συμπλήρωσε ο Κέβιν και χαμήλωσε το βλέμμα του.
Η Σοφία είδε τον Κέβιν να αγγίζει φευγαλέα το χέρι του Γκάβιν κι ένιωσε τους σφυγμούς της να ανεβαίνουν.
«Δε γνώριζα πως μένατε μαζί» είπε.
«Αυτό ήταν χρόνια πριν, αγάπη μου. Δε φέρνεις λίγο ακόμη κρασί;» της απάντησε ο Γκάβιν κόβοντάς τη.
Η Σοφία σέρβιρε επιπλέον κρασί χωρίς να σχολιάσει κάτι άλλο. Η νύχτα κύλησε ομαλά, σχεδόν βαρετά. Μετά το τέλος του φαγητού, όλοι επαίνεσαν τη Σοφία για το υπέροχο δείπνο. Εκτός του Γκάβιν φυσικά που όλο το βράδυ δεν ξεκολλούσε απ’ το πλευρό του φίλου του.
«Χάρηκα πολύ που σας είδα απόψε. Ήταν όλα πολύ όμορφα. Ελπίζω να τα ξαναπούμε» της είπε ο Κέβιν.
«Μένεις μακριά;» τον ρώ